Als je het levenslicht ziet dan is doodgaan je lot

Erflater Mijn nalatenschap  bestaat uit genen,  het kapitaal dat ik zelf mocht lenen, de rente was mijn tijdelijk leven,  uniek om door te geven.

Erfgerechtigde Mijn genen-erfenis is ongevraagd gegeven,  voor het verwerpen was het te laat. Ik moet er mijn leven maar mee leven, tenminste  voor zolang het gaat.

©  Simon Vrijmoedt

Als je het levenslicht ziet dan is doodgaan je lot. Het leven is dus slechts een intermezzo tussen “het er nog niet zijn" en "het er zijn geweest". 

Met het doodgaan sterven ook de hersencellen af en verdwijnt "het ik" en daarmee ook het hoe “dat ik” het leven heeft beleefd. Bij de achterblijvers resten slechts herinneringen aan de schone schijn van de "het ik" buitenkant. Die herinneringen verdwijnen echter op den duur in de vergetelheid. 

Het besef van het voorgoed verdwijnen van "het ik" is moeilijk te verteren voor de mens. Het berooft zijn bestaan van alle waarde. Het geloven in paradijzen, eeuwig leven, geesten, reïncarnatie en dergelijke die "het ik" zouden moeten bewaren, is een troost zonder oplossing.

De tijdelijkheid van “het ik” past in het eigenlijke doel van het intermezzo. Dat is voor de mens niet anders dan bij al het andere dat leeft, groeit en bloeit. Alle leven op aarde is tijdelijk en geprogrammeerd voor de instandhouding van de soort op individueel en groepsniveau. Bomen staan in bossen, wolven leven in groepen, mieren zitten in een hoop en de mens in leefgemeenschappen. Binnen deze groepen worden de nazaten verwekt, gekoesterd en klaargestoomd voor hun intermezzo.

“Het er zijn geweest” is dus niets anders dan een natuurlijk afbraakproces om ruimte te bieden aan de nieuwe generatie. Dat daarbij de hersencellen "het ik" afsterven, is zinvol. Het is een reset voor de nieuwe generatie. Niet gehinderd door ervaringen van anderen uit het verleden kunnen zij onbelast en onbekommerd met "hun ik” hun eigen intermezzo beleven.

Onheilsprofeten

Onheilsprofeten zijn van alle tijden. Hun boodschap is echter dezelfde gebleven. Zij kennen het naderende onheil waarvan wij ons nog niet bewust van waren en weten ook hoe dat afgewend kan worden. Het onheil ligt altijd in de toekomst zodat de werkelijk niet getoetst kan worden en het betreft altijd het vergaan van de aarde tenzij wij de profeet volgen. .

De ene profeet is echter de andere niet. Het ene uiterste zijn de profeten die handelen uit geloofsovertuiging in onheil en zich zelf zien als een wereld reddende Heiland. Het andere uiterste zijn de ondernemers dis in onheil een business model zien. Tussen deze uitersten is een rijke schakering te vinden. Hun gemene deler is de liefde voor het podium. Het onheil moet namelijk eerst gepredikt worden want zonder probleem zijn er geen oplossingen. Het uiteindelijk doel is dat iedereen het zegt en dan moet het wel waar zijn. 

Het uitbaten is in de tijd veranderd van het marktplein naar de media podium. Hierdoor is niet alleen de roeptoeter veel groter geworden maar deze is hierdoor ook beter te richten op groepen. De profeten kunnen hierdoor hun volgelingen gerichter hersenspoelen. Ook de Kinderkruistocht wordt nu naders aangepakt. Het onderwijs over het naderend onheil is een beter wapen gebleken. "Laat de kindertjes tot mij komen" is nog steeds springlevend met andere Heilanden. 

De luchtspiegelingen van onheilsprofeten voor het gewin vallen door het volgen van het geld vroeger of later door de mand. Echter het paradijs der Heilanden staat bij gelovigen niet ter discussie en mag net als vroeger de aflaat wel wat kosten. Slecht de harde werkelijkheid van de door hun opgeroepen ellende kan het paradijs van deze onheilsprofeten ontmaskeren. 

Intussen blijft het oppassen voor de ongelovigen. Historisch gezien is de schandpaal of excommunicate wel de meest humane manier van straffen gebleken voor het niet volgen van profeten.  

Wij zijn geen haar beter

Excuses maken is spijt betuigen of verontschuldigen van een verantwoordelijke voor iets wat deze heeft anderen gedaan. Excuses maken zonder verantwoordelijk te zijn aan anderen die geen daadwerkelijke slachtoffers zijn is dus onzin.

Gebeurtenissen uit het verleden tot misstanden in het heden te verheffen en daar excuses voor te maken valt ook onder onzin. Dat worden uiteindelijk excuses van de hele mensheid aan de hele mensheid. In het verleden tot aan Adam en Eva kan namelijk iedereen een slachtofferrol opeisen. Inleven in het heden is echter geen beleven in het heden.

Gebeurtenissen uit het verleden zijn in het heden slechts te betreuren. Dit wel met de vraag of wij zelf in het verleden anders gehandeld zouden hebben. Dit geldt ook voor de vraag "wat als de rollen dader en slachtoffer omgedraaid waren geweest". Geen haar beter zijn, is voor in de achteruitspiegel kijkende moraalridders een gezegde om diep over na te denken.

Gender Neutraal Hardlopen

De ISF is volgens de de actiegroep ESR (Equal Sporting Right) op de goede weg met maatregelen die de hormoonspiegel bij vrouwen op een gelijk niveau moet brengen als bij mannen. Deze maatregelen gaan volgens deze actiegroep die strijdt voor gelijke kansen in de sport voor iedereen echter niet vergenoeg. Zij willen niet rusten voordat iedereen op een gelijke manier voortbeweegt, springt, gooit, slaat, schopt of werpt.

Via genetische manipulatie moeten niet alleen de hormoonspiegel een standaard waarde krijgen maar ook andere kenmerken standaard worden. Alle menselijke rassen moeten gelijk worden door elke vorm van diversiteit in de sport uit te bannen. 

De actiegroep wil voor dit alles grip krijgen op de genetische blauwdruk van leven. Het oorspronkelijke doel hiervan om de soort, desnoods ten koste van een andere, in stand te houden moet op de schop. Het vereenvoudigen van de inmiddels complex geworden spel van voortplanting is natuurlijk ook onderdeel van hun acties. Sex moet een procedurele bezigheid worden.

De actiegroep ontkent dat net als in sport het verwerven van macht en aanzien hun eigenlijke doel is. Zij hebben slechts het beste met ons voor omdat zij en niet wij weten wat goed voor ons is.

Dat alles gebeurd onder de drogreden dat iedereen gelijk is. De werkelijk is dat geen mens gelijk is maar dat alle mensen gelijk van waarde zijn. De finish volgorde doet er dus niet toe.

Paren binnen de grenzen

 Het voortplanten tot behoud van de soort is eigen aan de natuur op aarde. Alles wat groeit en bloeit is hier doorlopend mee bezig. Het zit onveranderlijk in de genen. De uitvoering heeft de natuur toebedeeld aan een samenwerking tussen mannetjes en vrouwtjes in zowel het planten als het dierenrijk. 

De natuur heeft aan de samenwerking bij de dieren het zoeken naar de meest succesvolle combinatie toegevoegd. Voor het paren wordt in het liefdesspel via de hormonen gezocht naar het beste hechtende paar. 

Het liefdesspel vindt plaats in het openbare domein. Hier worden de koppels gevormd op basis van hormonen. Mannetjes paraderen en imponeren al vechtend met hun rivalen om hun potentie te tonen. Vrouwtje tonen niet alleen hun aantrekkelijkheid om voort te planten maar willen ook de verzorging van het gebroed zeker stellen. Uiteindelijk bepalen de vrouwen het al of niet paren met mannetjes. Er dus nog nooit een vrouwtje door een mannetje verleid is, De vrouwtjes bepalen dus. 

Het liefdesspel bij het zoogdier mens is altijd op de wagen als er vrije of al gebonden mannetjes en vrouwtjes samenkomen. De gemeenschap heeft echter grenzen gesteld. Hier buiten bewegen is dus  grensoverschrijdend gedrag. Het probleem is dat de grenzen niet exact te definiëren zijn, persoonsafhankelijk zijn  en bovendien met het tijdsbeeld mee bewegen. Wat vroeger wel/niet kon mag nu niet/wel. 

Me too heeft aan het bepalen van de grenzen niet bijgedragen. Het beeld dat alle mannetjes brute verkrachters en alle vrouwtjes onschuldige engeltjes zijn, is natuurlijk een karikatuur van de werkelijkheid. Ook allerlei wettelijke maatregen zijn een illusie. Het spel tussen mannetjes en vrouwtjes is te complex om in regels te vangen. Een ding staat voorop. De vrouwtjes bepalend de wisselende grenzen in het subtiele spel.

 

Het verschil tussen de aardbevingen in Groningen en Zuid Limburg

Het verschil tussen de aardbevingen in Groningen en Zuid Limburg

In Limburg trilt de grond met enige regelmaat zowel van nature als door vroegere mijnbouw. Van nature zakt Nederland langs de breuklijnen van onder andere de Feldbiss in Zuid Limburg en de Peelrand al bevend zeer langzaam maar heel zeker weg. De bevingen zijn over het geheel genomen beduidend zwaarder dan in Groningen maar op een enkele uitzondering na toch licht op de schaal van Richter. Wat scheuren in vooral oudere gebouwen is het ergste. Natuurlijk is het even een opschudding maar tot psychische nood en vrees voor dodelijke slachtoffers heeft dit in het zuiden van het land nog niet geleid. De schade is voor eigen rekening tenzij die verzekerd is. 

De vroegere mijnbouw in Limburg veroorzaakte en veroorzaakt nog steeds bodembewegingen. Deze zijn licht en hebben meestal de vorm van verzakkingen. Ook daarvan is de schade meestal beperkt tot scheuren in muren. De schade werd tijdens de actieve mijnbouw vergoed door het mijnbedrijf via een apart fonds.  

De ongemakken van de mijnschade in Limburg zorgden niet voor Groningse problemen. De mijnbouw was de broodwinning, bracht welvaart en de schade werd vergoed. Hierin schuilt het grote probleem in Groningen. De bevolking is geen cent wijzer geworden van de gaswinning en de schadevergoeding getuigt van een ambtelijke en dus trage en zuinige afhandeling. De oplossing om de Groningers aandeelhouders te maken in de gaswinning zouden de ongemakken als sneeuw voor de zon doen verdwijnen.  

 

De Heilsprofeet Johan Cruijff

Johan Cruijff heeft zich onsterfelijk gemaakt met de uitspraak "Elk nadeel heeft zijn voordeel." Deze voor iedereen begrijpelijke eenvoudige omkering heeft hem niet alleen toegevoegd aan de rij van grote filosofen maar ook aan de kleine groep van Heilsprofeten. Zijn uitspraak is namelijk ook een blijde voorspelling te midden van de onheilsprofeten die dagelijks nieuwe problemen met bijbehorende rampen voor ons voorzien. Helaas voor Johan en de mensheid is goed nieuw geen nieuws. Het komt daardoor vrijwel nooit aan bod in de nieuwsmedia. 

Mogelijk heeft Johan zijn blijde kijk in trainingen opgedaan. Het spel van "Noem alleen de goede punten van je collega's" heeft al vele teams tot een hecht geheel gesmeed. Om Johan met zijn uitspraak eer aan te doen zouden de nieuwsmedia bij elk probleem of elke ramp dus pluspunten moeten noemen. Deze manier van kijken zou de onafhankelijkheid van de nieuwsgaring zeer ten goede komen. 

De opwarming zou daarbij een aardige opwarmer in het denken zijn met bijvoorbeeld:

1. Lagere stookkosten.
2. Meer oogsten in een jaar.
3. Minder griep, verkoudheden en corona.
4. Geen gedoe meer met polderen.
5. Minder  kledingkosten.
6. Minder strooizout. 
7. Minder ongelukken door gladheid.

Het in de voetsporen van Johan treden zal de beloning zijn.

Wetten zijn geen garantie voor wettenloosheid

Het zoogdier mens heeft het gewenste groepsgedrag vastgelegd in wetten. Zonder wetten zou de maatschappij namelijk ontaarden in een beestenboel van eten of gegeten worden. Wetten zijn dus nodig om het voortbestaan van de soort zeker te stellen en zijn dus zo oud als de mensheid..  

Wetten voorkomen echter geen onwettig gedrag. Dat elke Nederlander wordt geacht de wet te kennen en zich daaraan te houden is utopie. Het menselijk brein is zelfs voor juristen te klein om alle wetten en de jurisprudentie daarop te kunnen bevatten. Gelukkig ondervangt het met gezond verstand handelen in de geest van de wet veel.

Wetten voorkomen ook geen wetteloos gedrag. Het individu beschouwt zich uit eigen belang al gauw als de uitzondering op de regel. Het "Dat bepaal ik zelf wel." is een veel gehoord argument. Om alsnog beestenboel te voorkomen moeten wetten dus ter lering gehandhaafd worden omdat mensen nu eenmaal hardleers zijn. Deze lering dient om de volgende cirkel redenering te doorbreken:

Als vader/moeder met de kinderen in de auto 130 km/h rijdt waar 100 km/h de wettelijke snelheid is mag je niet verwachten dat kinderen zich wel aan regels gaan houden. Dus als de kinderen vader/moeder zijn geworden dan mag je enz.

De sleutel om de cirkel van wetteloosheid te doorbreken is dus om ouders met handhaving te leren om zich aan wetten te houden en zo een voorbeeld te worden voor hun kinderen. 

Het woord handhaving alleen maar noemen leidt onmiddellijk tot een storm. Te veel om te handhaven, niet mogelijk om te doen, te weinig personeel, onzinnige wetten, maatschappelijke onrust e.d . Hiermee wordt ten onrechte de indruk gewekt dat ineens alles gelijktijdig zou moeten. 

Een simpele oplossing is om op een paar aansprekende onderwerpen waar vrijheid en blijheid in brede kring de wetten stelt aan te pakken. Zodra mensen zien dat iets serieus is wordt het ook serieus genomen. Opvoedkundige psychologische praatjes vullen namelijk geen gaatjes. "Wie niet horen wil moet maar voelen en zachte heelmeesters maken stinkende wonden" is het enige dat werkt bij wetteloosheid. 

In de lijn van de hiervoor beschreven cirkelredenering lijkt de snelheidscontrole met een per keer oplopende boete een uitstekend startpunt want het raakt de portemonnee. De investering in snelheidscamera's om mankracht te besparen is zodoende snel terugverdiend. 

Wie niet oud wil worden moet jong sterven.

Het lot van de mens is dat hij oud en der dagen zat wordt tenzij de dood hem eerder voor is. In de maatschappij wordt met het stijgen van de jaren zijn toegevoegde waarde tot nul gereduceerd tenzij er nog iets te halen valt in geld en goederen. In het geval van hulpbehoevendheid zonder eigen bijdrage wordt de waarde zelfs negatief.

De oudere mens verwordt hierdoor tot kostenpost voor de  AOW, Pensioenen en Zorg en legt bovendien nog beslag op huisvesting ook. Het is zelfs irritant dat hij zijn leven volgens de maatschappij al heeft voltooid maar zelf nog geen stappen heeft gezet op de weg naar het door sommige politici zo geprezen voltooid leven. 

Het begrip oudere mens is echter subjectief. Als je jong bent is namelijk iedereen oud. Met het stijgen van de jaren wordt de subjectiviteit wat genuanceerd. Bij vijftig aan de tweede jeugd beginnen alsof iedereen honderd wordt en met pensioen uitgezwaaid worden als vitale 65 plusser. Daarna wordt je een ouwe taaie als je nog actief bent.

Gelukkig heeft de oudere mens wat meer levenservaring en dat leidt tot enige wijsheid. De ouderen van nu begrijpen namelijk dat de jongeren ooit hun lot zal treffen. Hiermee sluit de cirkel want ooit waren de ouderen ook jong. Deze kan alleen doorbroken worden via het gezegde: "Wie niet oud wil worden moet jong sterven."

Het gender zijn op de brandstapel

De natuur is gericht op het behoud van de soort via voortplanting. Dat gebeurt via zelfbevruchting en kruisbestuiving. Bij dieren zoals de mens nemen mannetjes en vrouwtjes dit voor hun rekening. 

Bij de bevruchting  maakt de natuur aanpassingen en weeffouten. De aanpassingen oftewel evolutie zorgen ervoor dat de soort ook op langere termijn in andere leefomgevingen kan gedijen. De weeffouten zijn gewoon onvolkomenheden in de kruisbestuiving oftewel spelingen van de natuur,.

Naast de fysieke spelingen komt het bij alle dieren voor dat het geslacht niet overeenstemt met het fysiek en/of de psyché. Deze spelingen zijn zo oud als er leven op aarde is. Spelingen van de natuur leiden ook al sinds mensenheugenis tot zowel verkettering als verbijzondering. De gemeenschap bepaalt dit. In Nepal ben je een paria als je blind bent en een heilige man als je tot een van de zeven soorten van daar benoemde afwijkende geslachtsvormen behoort. 

Het ontkennen van de speling van de natuur door mensen genderneutraal te behandelen roept sowieso de vraag op waarom ook niet bij dieren en planten. De stier van Potter en de zonnebloemen van van Gogh met hun stamper en meeldraden klinken ook niet echt genderneutraal. Het roept ook de vraag op wat is met de bestempeling genderneutraal is te bereiken. Noch de spelingen van de natuur noch het mannetje of vrouwtje zijn verdwijnen door m/v door te strepen. 

Het genderneutraal woordgebruik voorkomt ook verkettering niet. De acceptatie van spelingen van de natuur wordt bepaald door de gemeenschap waarin zij leven. Het anders zijn dan anderen trekt hoe dan ook altijd aandacht. Bij het zoeken naar zondenbokken en bij religies staan spelingen dus door de hele geschiedenis heen al vooraan de rij voor de brandstapel. De tragiek is dat nu door genderneutraal woordgebruik het gender zijn hier ook aan toegevoegd is.  

Discriminatie als wapen

Discrimineren betekend in het Nederlands onderscheid maken:  

• Tussen .....
• Op basis van.....
• Door.....

Discrimineren is voor de wet strafbaar en dat maakt van het woord niet alleen een verdedigingswapen in de rechtszaal voor slachtoffers maar ook een aanvalswapen in de omgang. Het woord is namelijk gekaapt door allerlei belangengroepen om mensen die hun mening of handelen niet delen te brandmerken als een crimineel  die buiten de gemeenschap moet worden gezet. Daarbij wordt door die groepen de rechtszaal verplaatst naar de social media en die zijn niet vies van een volksgericht. Het vroegere schreeuwen en tieren met desnoods geweld op het marktplein is vervangen door het duimen op de mobiel al of niet opgeleukt met een leuke demonstratie als weekendvermaak. Vrijheid van meningsuiting geldt namelijk alleen voor belangengroepen en niet voor anderen. 

Het kapen heeft intussen het gevolg dat de meerderheid zwijgt onder het juk van de minderheid. De media wakkeren dit nog aan door vooral een podium te bieden aan de minderheid. Reuring betekent immers hogere kijkcijfers. 

Het weer gaan hanteren van begrip en respect voor mensen en regels zou veel kunnen oplossen maar dit vereist opvoeding van huis uit  De Ikke, Ikke en nog eens Ikke samenleving biedt hiervoor weinig hoop. Het landsbestuur in handen van belangengroepen leggen is een rigoureuze oplossing. Een confrontatie met de eigen beperkingen zou veel oplossen. Van de politiek is weinig te verwachte, Deze is in gedrag een afspiegelen van de maatschappij.

Verlossers in tijden van nood

In tijden van nood heeft de mensheid altijd naar verlossers gezocht. Religie en valse profeten gingen daarbij hand in hand. Intussen is de religie ingewisseld door geloof in de wetenschap. De rol van de valse profeten is echter gebleven. Hun strijd is echter veranderd. Vroeger was het een gevecht tussen profeten onderling over het echt of vals zijn met de goed gelovigen als speelbal. Nu strijden de valse profeten tegen de wetenschap met een over het algemeen meer mondige en beter geïnformeerde mensheid. Ook de strijdwijze is veranderd. Vroeger was volksmennerij het gedeelde wapen. Nu zijn het echte en valse wetenschappelijke informatie en via de media de trom beuken met de publieke tribune als scheidsrechter.

De meeste mensen zien een salsa danser of een rapper aan het ziekbed niet echt zitten. Nood breekt echter wetten als er wanhoop ontstaat. Deze emotie biedt ruimte voor handopleggers, spirituele stenen en piskijkers in vele gedaanten. Het monotoon via de media op de trom beuken met herhalingen werkt dan als een versterker. Er zal wel iets van waarheid in zitten is dan de strohalm. 

Bij Corona is het strijdtoneel intussen redelijk afgebakend. Het strijdtoneel rond de opwarming is echter nog onduidelijk. De wetenschap lijkt hier een grote rol te spelen maar het weren van andere  onverdachte wetenschappelijke meningen en het buitenspel zetten van alternatieve technische mogelijkheden verontrust zeer. Nog meer verontrustend is het monotone gebeukt op de trom in de media met een uniforme boodschap: "De opwarming komt door CO2 en de mensheid kan dat binnen 30 jaar veranderen." 

De mensheid kan dus het klimaat regelen. In het licht van de klimaatgeschiedenis van de aarde kunnen hierbij vraagtekens gezet worden maar dat leid tot uitsluiting als ongelovige. Ook op het benoemen van voordelen van opwarming is in de ban gezet. De noodtoestand zelf ter discussie stellen of de oplossing van de mensheid halveren opvoeren betekent het einde op de brandstapel. 

Natuurlijk zijn wij trots op Nederland als gidsland in de strijd. De vraag of China als energie slurper via steenkool en Rusland als grootverdiener aan gas hier een boodschap aan hebben. Oorlogen worden immers gevoerd met behulp van of om energiebronnen. De zogenaamde ontwikkelingslanden hebben geen behoefte aan een gids. Voor hen is het zaak van overleven ongeacht de bron.  

Windmolens en zonne-energie zijn nu de zalig makende heilige koeien ongeacht het rendement en de effecten op de leefomgeving en natuur. Na het afserveren van de biomassa als heilige graal is dat nu het onvoorwaardelijk geloof in waterstof. De handel is CO2 is te gek voor woorden en zal de tulpenhandel voor volgende generaties worden. 

Dat elk voordeel zijn nadeel heeft en op zijn Cruijf"s vica versa geldt ook voor alle energiebronnen. Het is dan ook geen toeval dat  op Europees niveau de verketterde kernenergies weer boven komt drijven en het gas weer uit het verdomhoekje wordt gehaald.  

De rol van (ex) politici op het strijdtoneel is opvallend. Niet in termen van complottheorieën maar meer in termen van het werken aan hun onsterfelijkheid staatsmanschap via het eerst doen en dan denken.. Het denken aan een energie balans op basis van aanbod in energiebronnen, integrale kosten van het opwekken en gebruik en de verwachte vraag in de toekomst lijkt de politiek nog niet gegeven. 

De vraag of politici verlossers zijn is geen vraag. Politiek is een vals bedrijf. 

Het waarom?

 Deze Blogs zijn niet meer dan een allegaartje van overpeinzingen. De pretentie dat zij iets zouden kunnen bijdragen aan het nut van het algemeen is niet aanwezig. Het nut ligt geheel bij de schrijver. Het overpeinzen en onder woorden brengen is gewoon een leuke hersengymnastiek waarmee gelijkertijd stoom wordt afgeblazen.

Die stoom wordt geproduceerd bij het volgen van de media. Bij mij roept dat de Louis van Gaal reactie op van "Ben ik nou gek of zijn jullie dat." Met het voor gek verklaren bedoel ik niet dat ik slimmer ben. Ik vind het slechts gek dat zelden naar de keerzijde van de medaille wordt gekeken. Het blijft de eigen mening of de gezamenlijke hype eerst. De ingeroepen deskundigen helpen ook al niet mee. Zij doen sterk denken aan types van Koot en Bie.

De Blog deelt dus slechts wat hersengymnastiek en afgewerkte  stoom. Als de lezer er wat aan heeft dan is dat voor hem of haar alleen maar meegenomen.

De hype van energie-transitie

Iedereen die van enig maatschappelijk belang is of zichzelf vindt, praat over energie-transitie oftewel letterlijk genomen de overgang van energie. Het gaat echter over primaire energiebron transitie. Het weglaten van het begrip primaire energiebron maakt het gepraat verwarrend. Overgaan van gas naar  elektriciteit is bijvoorbeeld geen primaire energiebron transitie want elektriciteit het moet eerst gemaakt worden met een primaire energiebron. 

Het vertrekpunt van  het herschikken van het gebruik van primaire energiebronnen.zou het huidige energieverbruik moeten zijn met het verwachte energieverbruik als stip op de horizon. De aanname dat dit niet minder wordt is alleszins redelijk. Het aantal mensen groeit en iedereen wil het beter hebben. Toch wordt het "zou" door idealisten weg gedroomd met grote energiebesparingen.

De primaire energiebronnen zijn zonnestraling, aardwarmte, aardrotatie en bouwstenen van de aarde. Ze moeten echter eerst omgezet worden in een vorm die langdurig op een eenvoudige wijze en naar behoefte beschikbaar zijn voor menselijk gebruik. In feite voldoen alleen uranium, fossiele brandstoffen, biomassa, aardwarmte en waterkracht hieraan. Zonnestraling en wind voldoen hier niet aan omdat deze niet naar behoefte beschikbaar zijn.

Elektriciteit komt in het rijtje niet voor. Het moet namelijk eerst via de genoemde primaire energiebronnen opgewekt worden. Alles elektrisch is dus een loze kreet als het over primaire energiebron transitie gaat. Dit geldt evenzeer voor bijvoorbeeld waterstof. Verder spelen de energiedichtheid van de primaire energie bron nog een grote rol. In 1 kilo uranium zit ongeveer evenveel energie als in een miljoen liter benzine maar in een liter benzine zit weer ongeveer evenveel energie als in honderd accu-cellen..De energiedichtheid van wind en zonnestraling sluiten de rij.

Verder kan niet voorbij worden gegaan aan de oeroude wijsheid dat alles zijn voor en nadelen heeft. Dat geldt voor alle energiebronnen en de installaties om de energie hieruit bruikbaar te maken. Jammer is dat die voor en nadelen nooit integraal bekeken worden. De voordelen worden gepropageerd en de nadelen weggemoffeld. Energie neutraal zijn bestaat niet want er moet eerst veel energie in het zijn gestopt worden om dit te bereiken, De blik op de kosten en de levensduur van energie neutraal is onveranderd een rooskleurige blik op baten met het voorbij gaan aan de kosten.

Bij het gepraat worden ideologie, beleidsvoornemens, beleidsuitwerking of erger nog concrete plannen door elkaar gehusseld. Ondernemers doen daar vlijtig aan mee want in alles schuilt een business model, zeker als er subsidie binnengehaald kan worden. De overheid zal het verder worst wezen of belasting op de ene of andere energiebron wordt geheven. Iedereen en alles tuimelt dus over elkaar heen met proefballonnetjes, idealen, vage ideeën, weinig doordachte plannen en het uit de sloot halen van verouderde technieken, Het credo van de energietransitie lijkt gestoeld te zijn op: "Als we maar bewegen; De richting doet er niet toe".

Het zoogdier mens blijft buiten schot

In het kader van het redden van onze al 5 miljard jaren bestaande aarde is in de laatste jaren het "minder" als redmiddel ontdekt. Niet rustig via het "onsje minder" dat verankerd is in ons taalgebruik maar door het bedenken van reuzenstappen.

Opvallend genoeg zijn stappen voor wat betreft de zoogdieren op aarde nogal selectief. De massaal per huishouden aanwezige aaibare dieren zoals honden, katten en paarden blijven buiten schot maar de boertige koeien en varkens moeten er aan geloven. Gek genoeg blijft het meest verbreide zoogdier op aarde, namelijk de mens, in de "minder" discussie helemaal buiten schot. Heel vreemd want de mens is eveneens een bron van schadelijke gassen en stoffen. De 8 miljard van de menselijke soort overtreft in uitstoot de andere zoogdieren zelfs ver met het plassen, poepen, ademen en zweten.

Het indirecte effect van de 8 miljard menselijke zoogdieren is nog groter. Koeien en varkens rijden geen auto, hebben geen woning nodig, gaan niet met vakantie enz, enz, Zij willen ook in tegenstelling tot de mens niet overal meer van en gaan daarvoor ook niet massaal de barricade op, 

De conclusie is, dat als wij denken dat de aarde onze hulp nodig heeft, het beter is om de oorzaak en niet de gevolgen te bestrijden. De beleidsmakers moeten daarom gaan denken in termen van "beter met minder mensen". Op historische basis leveren oorlogen, dodelijke ziekten, natuurrampen en genocide daaraan al een grote bijdrage. In plaats van vredesbesprekingen, wereldgezondheidsprogramma's en hulpverlening zouden de pijlen gericht moeten zijn op minder mensen Wel liefst in kleine stappen want aan verplichte euthanasie  of onthouding van medische hulp na pensionering ben ik nog niet toe.

"kwetsend zijn" en "gekwetst worden"

"kwetsend zijn" en "gekwetst worden" 

Kwetsen heeft zowel een lichamelijke als geestelijke betekenis. Het betekent door een ander iets aangedaan worden. Kwetsen is dus een interactie tussen dader en slachtoffer. Daarnaast is het "kwetsend zijn" en "gekwetst worden" een kwestie van intentie en gevoeligheid. Een plaagstootje kan als een dreun worden ervaren en een dreun kan lachend worden geïncasseerd. Gekwetst voelen zonder dat sprake is van een interactie met daders is misplaatst slachtofferschap. Het spelen van die rol is theater.

Het "Ik voel mij gekwetst" wijst - met voorbijgaan aan de eigen mate van gevoeligheid -  niet alleen direct naar een ontegenzeggelijke dader maar ook naar een kennelijke intentie van deze. Deze uitspraak houdt dus een veroordeling in. Het "Ik bedoelde het niet zo" en het "Ja ik heb een kort lontje" sussen veel gekwetstheid. Slechts bij uitzondering komt de rechter er aan te pas.

Het "Wij voelen ons gekwetst" is niet alleen een veroordeling van de kennelijke dader maar ook van degenen die niet tot die "Wij" behoren. De niet gekwetsten worden zo mededaders voor de gekwetsten en voelen zich dus ook gekwetst. Het "Hullie-Zullie" gekwetst zijn is dan geboren. Deze gekwetstheid is niet te sussen. Hullie-Zullie meningen zijn onwrikbaar. Zelfs een rechter kan deze niet wijzigen.

Het enige wat overblijft is het "Hullie-Zullie" aan de werkelijkheid van het bestaan van een interactie te toetsen. Deze bestaat zeker niet uit gedoe rond historische en fictieve figuren. Historische personen waren net als wij bezig om het beste voor het nageslacht achter te laten. Hun doel was niet om als spookfiguren mensen uit het heden te kwetsen. Fictieve figuren vind je alleen in  sprookjes en die zijn niet waar. Het optreden van "Hullie-Zullie" in het media theater is dus het misplaatst in de openbaarheid trekken van de slachtofferkaart. BN-er schap en media gewin spelen daar de hoofdrol.

Overigens ben ik zelf ook heel gekwetst. Mijn voorouders waren in de Middeleeuwen horigen = slaven van landeigenaren, moesten later vluchten wegens geloofsvervolging, werden door Noord Afrikaanse kapers als slaven verkocht en werden uitgebuit door fabriekseigenaren. Ik ga dus een "Wij voelen ons gekwetst" groep oprichten en uiteraard een PR adviseur en een woordvoerder inschakelen. 

Is burgerschap te leren

Het als burger gezien worden was in het verleden een voorwaarde om een stad te kunnen wonen. Het betekende simpelweg het gemeen willen voelen met oftewel deel willen uitmaken van het denken en handelen van de gemeenschap. Als je dat zelf niet wilde dan woonde je in de verkeerde plaats. Als de gemeenschap vond dat je handelen niet pasten dan gold het zelfde. Onderwijs daarin werd niet gegeven. Het werd je bijgebracht door je ouders en de omgeving. Het bijbrengen betrof de regels die iedereen behoorden te kennen en het hierna gedragen.

Dat de stad vervangen werd door de Staat veranderde in principe niets. Regels werd wetten met normen en waarden. Verder moest iedere Nederlander de wet kennen en naar zich naar deze gedragen. Om de wetten met bijbehorende normen en waarden te leren kennen werd het leervak Staatsinrichting ingevoerd. Het gedrag opvoeden bleef onderdeel van ouders en gemeenschap waarvan scholen uiteraard deel van uit maakten.

Het opvoeden heeft intussen een ontwikkeling doorgemaakt. Ouders hebben gebrek aan tijd, kinderen vertoeven bij vervangende ouders in crashes en voor-, na- en vakantieopvang, de sociale controle is afgekalfd en een niet onbelangrijk deel van de ouders en gemeenschap weten zelf niet wat de wetten zijn en hoe ze zich moeten gedragen.

De overheid heeft met de Wet Burgerschap Onderwijs dit tij via via het onderwijs willen keren en vastgelegd dat:

Scholen aandacht moeten besteden aan 'actief burgerschap en sociale integratie'. Centraal staat daarbij "de bereidheid en het vermogen om deel uit te maken van de gemeenschap en daar een actieve bijdrage aan te leveren". 

De wet gaat niet in op het hoe en wat waar scholen invulling aan moeten geven. Het is dus meer een oproep dan een wet. De inspectie mag verder toezien op de plannen. Nu is het apart benoemen van sociale integrate al onzin. Dit geldt natuurlijk ook de active bijdrage. Burgerschap is namelijk sociale integratie en een bijdrage leveren. Aandacht willen laten besteden zonder deze te benoemen is verder te gek voor woorden. Feitelijk wordt geroepen dat scholen de kinderen maar moeten opvoeden bij gebrek aan beter. Dat onderwijzer moeite hebben met de rol van opvoeder is dan ook niet vreemd. Hoe kan je kinderen opvoeden die van huis uit geen opvoeding hebben meegekregen. Burgerschap is niet te leren het moet in de genen zitten.

Gelukkig heeft de politiek het instrument van beleid. Jammer is dat partijen ieder een eigen wijsjes hebben en deze in een kakofonie rond twitteren. Het echte beleid om ouders en kinderen burgerschap bij te brengen gaat in dit lawaai verloren.

Het toneelstuk "De Weersverwachting"

De core business van de weersverwachting zou de weersvoorspelling moeten zijn. In werkelijkheid wordt deze verpakt in een toneelstukje met beschouwingen over het klimaat van over 30 jaar, alarmeringen die achteraf vals blijken te zijn, constateringen over de flora die kant noch wal raken, normale afwijkingen van gemiddelden die als bijzonder worden gepresenteerd, de lange termijn weermodellen die nooit kloppen en niet te vergeten de niet voor ons weer ter zake doende verhalen over het weer in verre oorden,

Het weer voorspellen is een weerbarstige bezigheid. Zelden zitten de voorspellingen er niet naast. Op zich niet vreemd met de Noordzee als warmte/koude accu voor de deur, de Atlantische Oceaan om de hoek en de continentale hogedrukgebieden die nooit op hun plaats willen blijven. Neem daarbij de vreemde vorm van ons landje waarboven de natuur zijn werk doet en dan wordt een verwachting meer een loterij. Deze weerbarstigheid is echter geen reden om de onzekerheid over de uitkomst vooraf beter aan te geven en achteraf beter aan te geven waarom het niet uitkwam.

In de veronderstelling dat weerkunde een wetenschap is mag je veronderstellen dat weerkundigen de valkuilen van modellen kennen. Zij tuinen er immers met regelmaat in voor wat betreft de korte en langere termijn voorspellingen. De oude wijsheid dat het weer doet wat het wil bestaat niet voor niets. Het weer is dus niet zodanig de modelleren dat de uitkomsten exact zijn. De uitgangspunten van de modellen zijn dus het vertellen waard.

Als het over het nog complexere klimaat gaat dan worden de modellen met blind vertrouwen gevolgd en de uitkomsten als bijvangst van de weersverwachting als waarheid uitgereikt. Weerkundigen zijn dus de zieners van vroeger geworden die met hun profetien onrust stookten. Weerkunde en klimaatkunde zijn verschillende disciplines. Schoemaker blijf bij je leest is dus het advies.

Weeralarmen zijn een gevolg van de cover my arse cultuur. Stel je voor dat iemand zonder waarschuwing bij ijzel de weg op gaat, bij storm gaat zeilen of bij onweer het open veld ingaat en jou verantwoordelijk stelt. Helaas geven weeralarmen meestal het weer aan dat niet komt. Weeralarmen zijn in de praktijk dus bordjes die vertellen dat de deur dicht is die jij meestal wel open ziet staan. Misschien is gewoon vertellen dat er kans is op slecht weer een voldoende waarschuwing.

In de winter worden in januari winterbloeiers zoals de hazelaar, winterjasmijn, winterprunus via de opwarmingsroute al voorjaarsboden genoemd. Dat sneeuwklokjes in februari om de zelfde reden te vroeg bloeien is zelfs om taalkundige reden een verbazingwekkende constatering. Deze pseudo plantenkennis gaat door tot de constatering dat tweede bloei van sommige planten is de herfst komt door de opwarming. Weerkundigen zouden toch eens kennis moeten nemen van plantkunde op middelbaar schoolniveau met de bloeikalender als bijzonder aandachtspunt.

Helaas kennen weerkundige het verschil niet tussen een gemiddelde en een norm. De zin: "De gemiddelde langjarige temperatuur voor vandaag is 6 graden maar een afwijking van plus en min 10 graden is normaal," geeft aan waarom de opmerking dat de norm voor vandaag is 6 graden is onzinnig is voor wetenschappers. Er is namelijk geen normstelling voor de dagelijkse temperatuur.

Verhalen over het weer in verre oorden zijn interessant voor in de zijlijn en moeten ook zo gepresenteerd worden. De hoofdmoot is de weersverwachting voor Nederland met inbegrip van het provinciale niveau. Nu ligt het accent op het weer in Amsterdam en omstreken waarschijnlijk omdat de weerkundigen daar wonen. Van Piet Paulusma is dus veel te leren want hij komt nog eens ergens.

Zinloze hulpverlening; Zinvolle ontwikkelingshulp

Hulpverlening wordt momenteel geregeerd door op schuldgevoelens vanwege welvaart gerichte emoties. Het uitdelen van eten, geld en goederen is de core business die ons een goed gevoel moet geven.

Hulpverlening is echter zinloos als het echte probleem niet opgelost wordt. Structurele voedselhulp is hier een treffend voorbeeld van. Voedseltekort in een land ontstaat als er meer monden zijn dan de eigen voedselproductie kan vullen. Het van elders aanvullen van het tekort houdt de meer monden niet alleen in stand maar laat deze zelfs groeien. Een ander effect is dat de meer monden op reis gaan om het kennelijk elders overtollige voedsel zelf op te gaan halen of zelfs op te gaan eisen. Verder moedigt hulp het eigen initiatief niet bij iedereen aan. Zitten, wachten en klagen is dan ook een benadering.

De reacties van berusten, elders een beter bestaan zoeken en ten strijde trekken zijn zo oud als de wereld. Zij ontstaan bij overbevolking van een soort. Een deel van de mensheid heeft een oplossing gevonden in de geboorte beperking als onderdeel van een sociale ontwikkeling. Dit heeft samen met politieke en technologische ontwikkelingen geleid tot een voor het andere deel benijdenswaardige welvaart.

Welvaart delen door uitdelen leidt tot samen minder welvaart. Welvaart kan alleen gedeeld worden door er aan bij te dragen. De sleutel ligt dus bij de hulpbehoevende landen zelf door in te willen zetten op de genoemde ontwikkelingen. Hulp bij de ontwikkeling heeft zin maar hulp in eten, geld en goederen werkt op termijn contra productief. De ellende van nu is morgen alleen maar groter.

Hulpverlening die het zichzelf overbodig maken niet als doel heeft moet daarom vervangen worden door een zichzelf overbodig makende ontwikkelingshulp. Het is jammer dat de politiek hiervoor een blinde vlek heeft. Als de partijen toch de doelstelling hebben om andere landen te vertellen hoe het moet dan zou ik inzetten op geboortebeperking. Dat de overbevolking een bron van ellende is, is geen punt van discussie.

De mantra duurzaam ontleedt

Het woord duurzaam wordt aan van alles en nog wat gekoppeld. Het is niet alleen een mantra geworden voor gelovigen en goedgelovigen van allerlei pluimage maar ook een middel om aan te verdienen. Duurzaam wordt gebruikt als wonderolie voor de rechtvaardiging van wat dan ook door Jan en Alleman. Dit doet de vraag reizen van waar duurzaam nu eigenlijk voor staat.

Het woord duurzaam hoort in het rijtje thuis van zaam-woorden zoals bedacht-zaam, lang-zaam, genoeg-zaam, moei-zaam, lijd-zaam, groei-zaam, verdraag-zaam, een-zaam, gemeen-zaam, buig-zaam, zeld-zaam thuis. Zaam wijst dus op "in een weloverwogen aanhoudende toestand verkeren van ....".
Duurzaam betekent dus in een aanhouden toestand verkeren van "duren".

Het werkwoord duren geeft een tijdsbeslag aan. Het gebruik van dit werkwoord is beperkt tot "het duurt"en "het heeft geduurd". Verder is het terug te vinden in woorden zoals kortdurend, langdurig, ongedurig en voortdurend. Duurzaam kan dus omschreven worden door het begrip "in een weloverwogen aanhoudende toestand verkeren van .... binnen een tijdsbeslag". Duurzaam is dus alleen te gebruiken in combinatie met een toestand.

Toestand slaat op de omstandigheden van iets of iemand. Duurzaam gebruiken in combinatie met werkwoorden of zelfstandige naamwoorden is dus wartaal. Duurzaam voedsel bestaat niet, Wel bestaat duurzaam vers, houdbaar, smaakvol, lekker e.d. Duurzaam produceren slaat ook al als een tang op een varken. Duurzaam bruikbaar, schoon, grondstofgebruik, e.d. past wel. Duurzaam ondernemen is nog zo'n misbaksel. Duurzaam sociaal, efficient, klantgericht werken e.d  is beter te verteren.

Het op zich juist koppelen aan iemands omstandigheden maakt het woordfeest compleet. Wat te denken van duurzaam ziekelijk, depressief, humeurig, onvriendelijk zijn e.d. 

De realiteit is dat woord-hypes komen en gaan. We moeten intussen maar duurzaam misnoegd zijn.