Als je het levenslicht ziet dan is doodgaan je lot

Erflater Mijn nalatenschap  bestaat uit genen,  het kapitaal dat ik zelf mocht lenen, de rente was mijn tijdelijk leven,  uniek om door te geven.

Erfgerechtigde Mijn genen-erfenis is ongevraagd gegeven,  voor het verwerpen was het te laat. Ik moet er mijn leven maar mee leven, tenminste  voor zolang het gaat.

©  Simon Vrijmoedt

Als je het levenslicht ziet dan is doodgaan je lot. Het leven is dus slechts een intermezzo tussen “het er nog niet zijn" en "het er zijn geweest". 

Met het doodgaan sterven ook de hersencellen af en verdwijnt "het ik" en daarmee ook het hoe “dat ik” het leven heeft beleefd. Bij de achterblijvers resten slechts herinneringen aan de schone schijn van de "het ik" buitenkant. Die herinneringen verdwijnen echter op den duur in de vergetelheid. 

Het besef van het voorgoed verdwijnen van "het ik" is moeilijk te verteren voor de mens. Het berooft zijn bestaan van alle waarde. Het geloven in paradijzen, eeuwig leven, geesten, reïncarnatie en dergelijke die "het ik" zouden moeten bewaren, is een troost zonder oplossing.

De tijdelijkheid van “het ik” past in het eigenlijke doel van het intermezzo. Dat is voor de mens niet anders dan bij al het andere dat leeft, groeit en bloeit. Alle leven op aarde is tijdelijk en geprogrammeerd voor de instandhouding van de soort op individueel en groepsniveau. Bomen staan in bossen, wolven leven in groepen, mieren zitten in een hoop en de mens in leefgemeenschappen. Binnen deze groepen worden de nazaten verwekt, gekoesterd en klaargestoomd voor hun intermezzo.

“Het er zijn geweest” is dus niets anders dan een natuurlijk afbraakproces om ruimte te bieden aan de nieuwe generatie. Dat daarbij de hersencellen "het ik" afsterven, is zinvol. Het is een reset voor de nieuwe generatie. Niet gehinderd door ervaringen van anderen uit het verleden kunnen zij onbelast en onbekommerd met "hun ik” hun eigen intermezzo beleven.

Onheilsprofeten

Onheilsprofeten zijn van alle tijden. Hun boodschap is echter dezelfde gebleven. Zij kennen het naderende onheil waarvan wij ons nog niet bewust van waren en weten ook hoe dat afgewend kan worden. Het onheil ligt altijd in de toekomst zodat de werkelijk niet getoetst kan worden en het betreft altijd het vergaan van de aarde tenzij wij de profeet volgen. .

De ene profeet is echter de andere niet. Het ene uiterste zijn de profeten die handelen uit geloofsovertuiging in onheil en zich zelf zien als een wereld reddende Heiland. Het andere uiterste zijn de ondernemers dis in onheil een business model zien. Tussen deze uitersten is een rijke schakering te vinden. Hun gemene deler is de liefde voor het podium. Het onheil moet namelijk eerst gepredikt worden want zonder probleem zijn er geen oplossingen. Het uiteindelijk doel is dat iedereen het zegt en dan moet het wel waar zijn. 

Het uitbaten is in de tijd veranderd van het marktplein naar de media podium. Hierdoor is niet alleen de roeptoeter veel groter geworden maar deze is hierdoor ook beter te richten op groepen. De profeten kunnen hierdoor hun volgelingen gerichter hersenspoelen. Ook de Kinderkruistocht wordt nu naders aangepakt. Het onderwijs over het naderend onheil is een beter wapen gebleken. "Laat de kindertjes tot mij komen" is nog steeds springlevend met andere Heilanden. 

De luchtspiegelingen van onheilsprofeten voor het gewin vallen door het volgen van het geld vroeger of later door de mand. Echter het paradijs der Heilanden staat bij gelovigen niet ter discussie en mag net als vroeger de aflaat wel wat kosten. Slecht de harde werkelijkheid van de door hun opgeroepen ellende kan het paradijs van deze onheilsprofeten ontmaskeren. 

Intussen blijft het oppassen voor de ongelovigen. Historisch gezien is de schandpaal of excommunicate wel de meest humane manier van straffen gebleken voor het niet volgen van profeten.  

Wij zijn geen haar beter

Excuses maken is spijt betuigen of verontschuldigen van een verantwoordelijke voor iets wat deze heeft anderen gedaan. Excuses maken zonder verantwoordelijk te zijn aan anderen die geen daadwerkelijke slachtoffers zijn is dus onzin.

Gebeurtenissen uit het verleden tot misstanden in het heden te verheffen en daar excuses voor te maken valt ook onder onzin. Dat worden uiteindelijk excuses van de hele mensheid aan de hele mensheid. In het verleden tot aan Adam en Eva kan namelijk iedereen een slachtofferrol opeisen. Inleven in het heden is echter geen beleven in het heden.

Gebeurtenissen uit het verleden zijn in het heden slechts te betreuren. Dit wel met de vraag of wij zelf in het verleden anders gehandeld zouden hebben. Dit geldt ook voor de vraag "wat als de rollen dader en slachtoffer omgedraaid waren geweest". Geen haar beter zijn, is voor in de achteruitspiegel kijkende moraalridders een gezegde om diep over na te denken.

Gender Neutraal Hardlopen

De ISF is volgens de de actiegroep ESR (Equal Sporting Right) op de goede weg met maatregelen die de hormoonspiegel bij vrouwen op een gelijk niveau moet brengen als bij mannen. Deze maatregelen gaan volgens deze actiegroep die strijdt voor gelijke kansen in de sport voor iedereen echter niet vergenoeg. Zij willen niet rusten voordat iedereen op een gelijke manier voortbeweegt, springt, gooit, slaat, schopt of werpt.

Via genetische manipulatie moeten niet alleen de hormoonspiegel een standaard waarde krijgen maar ook andere kenmerken standaard worden. Alle menselijke rassen moeten gelijk worden door elke vorm van diversiteit in de sport uit te bannen. 

De actiegroep wil voor dit alles grip krijgen op de genetische blauwdruk van leven. Het oorspronkelijke doel hiervan om de soort, desnoods ten koste van een andere, in stand te houden moet op de schop. Het vereenvoudigen van de inmiddels complex geworden spel van voortplanting is natuurlijk ook onderdeel van hun acties. Sex moet een procedurele bezigheid worden.

De actiegroep ontkent dat net als in sport het verwerven van macht en aanzien hun eigenlijke doel is. Zij hebben slechts het beste met ons voor omdat zij en niet wij weten wat goed voor ons is.

Dat alles gebeurd onder de drogreden dat iedereen gelijk is. De werkelijk is dat geen mens gelijk is maar dat alle mensen gelijk van waarde zijn. De finish volgorde doet er dus niet toe.

Paren binnen de grenzen

 Het voortplanten tot behoud van de soort is eigen aan de natuur op aarde. Alles wat groeit en bloeit is hier doorlopend mee bezig. Het zit onveranderlijk in de genen. De uitvoering heeft de natuur toebedeeld aan een samenwerking tussen mannetjes en vrouwtjes in zowel het planten als het dierenrijk. 

De natuur heeft aan de samenwerking bij de dieren het zoeken naar de meest succesvolle combinatie toegevoegd. Voor het paren wordt in het liefdesspel via de hormonen gezocht naar het beste hechtende paar. 

Het liefdesspel vindt plaats in het openbare domein. Hier worden de koppels gevormd op basis van hormonen. Mannetjes paraderen en imponeren al vechtend met hun rivalen om hun potentie te tonen. Vrouwtje tonen niet alleen hun aantrekkelijkheid om voort te planten maar willen ook de verzorging van het gebroed zeker stellen. Uiteindelijk bepalen de vrouwen het al of niet paren met mannetjes. Er dus nog nooit een vrouwtje door een mannetje verleid is, De vrouwtjes bepalen dus. 

Het liefdesspel bij het zoogdier mens is altijd op de wagen als er vrije of al gebonden mannetjes en vrouwtjes samenkomen. De gemeenschap heeft echter grenzen gesteld. Hier buiten bewegen is dus  grensoverschrijdend gedrag. Het probleem is dat de grenzen niet exact te definiëren zijn, persoonsafhankelijk zijn  en bovendien met het tijdsbeeld mee bewegen. Wat vroeger wel/niet kon mag nu niet/wel. 

Me too heeft aan het bepalen van de grenzen niet bijgedragen. Het beeld dat alle mannetjes brute verkrachters en alle vrouwtjes onschuldige engeltjes zijn, is natuurlijk een karikatuur van de werkelijkheid. Ook allerlei wettelijke maatregen zijn een illusie. Het spel tussen mannetjes en vrouwtjes is te complex om in regels te vangen. Een ding staat voorop. De vrouwtjes bepalend de wisselende grenzen in het subtiele spel.

 

Het verschil tussen de aardbevingen in Groningen en Zuid Limburg

Het verschil tussen de aardbevingen in Groningen en Zuid Limburg

In Limburg trilt de grond met enige regelmaat zowel van nature als door vroegere mijnbouw. Van nature zakt Nederland langs de breuklijnen van onder andere de Feldbiss in Zuid Limburg en de Peelrand al bevend zeer langzaam maar heel zeker weg. De bevingen zijn over het geheel genomen beduidend zwaarder dan in Groningen maar op een enkele uitzondering na toch licht op de schaal van Richter. Wat scheuren in vooral oudere gebouwen is het ergste. Natuurlijk is het even een opschudding maar tot psychische nood en vrees voor dodelijke slachtoffers heeft dit in het zuiden van het land nog niet geleid. De schade is voor eigen rekening tenzij die verzekerd is. 

De vroegere mijnbouw in Limburg veroorzaakte en veroorzaakt nog steeds bodembewegingen. Deze zijn licht en hebben meestal de vorm van verzakkingen. Ook daarvan is de schade meestal beperkt tot scheuren in muren. De schade werd tijdens de actieve mijnbouw vergoed door het mijnbedrijf via een apart fonds.  

De ongemakken van de mijnschade in Limburg zorgden niet voor Groningse problemen. De mijnbouw was de broodwinning, bracht welvaart en de schade werd vergoed. Hierin schuilt het grote probleem in Groningen. De bevolking is geen cent wijzer geworden van de gaswinning en de schadevergoeding getuigt van een ambtelijke en dus trage en zuinige afhandeling. De oplossing om de Groningers aandeelhouders te maken in de gaswinning zouden de ongemakken als sneeuw voor de zon doen verdwijnen.  

 

De Heilsprofeet Johan Cruijff

Johan Cruijff heeft zich onsterfelijk gemaakt met de uitspraak "Elk nadeel heeft zijn voordeel." Deze voor iedereen begrijpelijke eenvoudige omkering heeft hem niet alleen toegevoegd aan de rij van grote filosofen maar ook aan de kleine groep van Heilsprofeten. Zijn uitspraak is namelijk ook een blijde voorspelling te midden van de onheilsprofeten die dagelijks nieuwe problemen met bijbehorende rampen voor ons voorzien. Helaas voor Johan en de mensheid is goed nieuw geen nieuws. Het komt daardoor vrijwel nooit aan bod in de nieuwsmedia. 

Mogelijk heeft Johan zijn blijde kijk in trainingen opgedaan. Het spel van "Noem alleen de goede punten van je collega's" heeft al vele teams tot een hecht geheel gesmeed. Om Johan met zijn uitspraak eer aan te doen zouden de nieuwsmedia bij elk probleem of elke ramp dus pluspunten moeten noemen. Deze manier van kijken zou de onafhankelijkheid van de nieuwsgaring zeer ten goede komen. 

De opwarming zou daarbij een aardige opwarmer in het denken zijn met bijvoorbeeld:

1. Lagere stookkosten.
2. Meer oogsten in een jaar.
3. Minder griep, verkoudheden en corona.
4. Geen gedoe meer met polderen.
5. Minder  kledingkosten.
6. Minder strooizout. 
7. Minder ongelukken door gladheid.

Het in de voetsporen van Johan treden zal de beloning zijn.