Als je het levenslicht ziet dan is doodgaan je lot. Het leven is dus slechts een intermezzo tussen “het er nog niet zijn" en "het er zijn geweest".
Met het doodgaan sterven ook de hersencellen af en verdwijnt "het ik" en daarmee ook het hoe “dat ik” het leven heeft beleefd. Bij de achterblijvers resten slechts herinneringen aan de schone schijn van de "het ik" buitenkant. Die herinneringen verdwijnen echter op den duur in de vergetelheid.
Het besef van het voorgoed verdwijnen van "het ik" is moeilijk te verteren voor de mens. Het berooft zijn bestaan van alle waarde. Het geloven in paradijzen, eeuwig leven, geesten, reïncarnatie en dergelijke die "het ik" zouden moeten bewaren, is een troost zonder oplossing.
De tijdelijkheid van “het ik” past in het eigenlijke doel van het intermezzo. Dat is voor de mens niet anders dan bij al het andere dat leeft, groeit en bloeit. Alle leven op aarde is tijdelijk en geprogrammeerd voor de instandhouding van de soort op individueel en groepsniveau. Bomen staan in bossen, wolven leven in groepen, mieren zitten in een hoop en de mens in leefgemeenschappen. Binnen deze groepen worden de nazaten verwekt, gekoesterd en klaargestoomd voor hun intermezzo.
“Het er zijn geweest” is dus niets anders dan een natuurlijk afbraakproces om ruimte te bieden aan de nieuwe generatie. Dat daarbij de hersencellen "het ik" afsterven, is zinvol. Het is een reset voor de nieuwe generatie. Niet gehinderd door ervaringen van anderen uit het verleden kunnen zij onbelast en onbekommerd met "hun ik” hun eigen intermezzo beleven.
